കഥകൾ

Friday, July 08, 2016

RIP

പിറക്കാനിരിക്കുന്ന വരികളിലൊക്കെയും
ഞാൻ എന്നെ,  നീ  നിന്നെ,  പേറും. 
കണ്ണു പെയ്താലും, കരൾ ഇടറിയാലും
നമുക്കിടയിലൊരു ചങ്ങാടം പോലുമില്ല
അങ്ങോ ഇങ്ങോ കരയേറാൻ...!

വിഭ്രമത്തിൽ
ഓരോ  വരി  കുറിക്കുമ്പോഴും
പ്രണയമോ  വെറുപ്പോ  നുരപൊന്തും ;
ലഹരിയിൽ നാം വീണ്ടും വീണ്ടും
എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും
എന്റെയും നിന്റെയും മരണം വരെയും…!

പക്ഷേ...
മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന പുലരിയിൽ,
ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും ചാറുന്ന മഴയിൽ,
വെറുതെ കടൽ കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ,
എന്നെ പാടി ഉറക്കിയിരുന്ന പാട്ടൊന്നു
ചുണ്ടിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ,
എന്നെപ്പോലെ,  നിനക്കും നഷ്ടം തോന്നും
ഭാഗ്യം കെട്ടവർ എന്നു വെറുതെ പരിതപിക്കും.

അതു കേട്ടു നമ്മെ നോക്കി പരിഹസിക്കും-
നദിക്കരയിൽ ചിതറിയൊരു സിന്ദൂരം,
അസ്തമയ ചുവപ്പുള്ളോരു വെറും ചരട്,
ആനന്ദനഗരിയിലെ കടുകിൻ പൂക്കൾ,
ചുംബിച്ചുറങ്ങിയൊരു രാവുകൾ,
നമ്മുടെ മഴ നനഞ്ഞൊരു ഇരിപ്പിടം,
ചഷകം പകുത്തോരു ചിരികൾ,
കണ്ണിറുക്കി നാമം ജപിച്ച നെയ്വിളക്ക്,
ആറ്റുവഞ്ചിയിലെ തോണിക്കാരൻ,
വഴിവക്കിലെ  ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പുളിങ്കുരുക്കൾ,
ഉണ്ടെന്നു നീ പേർത്ത ദൈവനാമങ്ങൾ.

കണ്ണുതുടച്ച്  അപ്പോഴും പറയും നമ്മൾ, 
പഴയപടി ...
"സ്വന്തമാക്കലല്ല പ്രണയം" - നീ
"വിട്ടു കൊടുക്കലല്ല പ്രണയം"- ഞാൻ.
ഒടുക്കം...
സിരവറ്റി പിടഞ്ഞുവീഴുന്ന നമ്മളെന്ന പഞ്ജരത്തിൽ      
കൈകോർത്തു  കൊത്തിവയ്ക്കും നമ്മൾ

" അനശ്വര പ്രണയമേ  RIP"

Friday, July 01, 2016

കാറ്റിന്റെ ഭാഷ - നിന്റെയും !

കാറ്റിന്റെ ഭാഷ മരത്തിനുപോലും വശമില്ലെന്നിരിക്കെ 
ഇലകൾ എങ്ങനെയാണാവോ അതു സ്വായത്തമാക്കിയത്? 

അതുപോലെ തന്നെയായാവണം,
എനിക്കജ്ഞാതമായ നിന്റെ ഭാഷ -
അതുകേട്ടൊരു കുയിൽ പാടുന്നത്,
പൂവിരിയുന്നത്, 
മഞ്ഞുതുള്ളിയിലൊരു പുലരി
ഉമ്മവയ്ക്കുന്നത്.

അതിന്റെ തീവ്രതയിൽ തന്നെയാവണം 
ഞാൻ നിന്നിൽ കൊരുത്തുരുകുന്നത്...

ഇനിയില്ല, ഇനിയില്ലൊരു കടംപറച്ചിൽ 
വാക്കിന്റെ, നോക്കിന്റെ, 
എന്തിനു ഒരു തുള്ളി നോവിന്റെ പോലും; 
എന്നിട്ടും,
തരാതെ പോയതെന്തേ- 
ചില്ലിട്ടുവയ്‌ക്കാനായെങ്കിലും 
നിന്റെയാഭാഷാനിഘണ്ടു ??