കഥകൾ

Wednesday, February 17, 2016

എഴുത്തുകാരുടെ പ്രണയം


എഴുതുന്നത്‌ പോലെ ആണോ പ്രണയം എന്നറിയാൻ 
അവർ പ്രണയം കളിച്ചു നോക്കുന്നു.

എപ്പോഴോക്കയോ എഴുതിയതിനേക്കാൾ 
മനോഹരമായി, 
പ്രണയിക്കുന്നു; ഇണചേരുന്നു.
മറ്റു ചിലപ്പോൾ എഴുതിയതിനേക്കാൾ 
വികൃതമായി 
കലഹിക്കുന്നു; ഇണചേരുന്നു.

ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവനെ 
അവൾ കബളിപ്പിക്കുന്നു;
മഴ വെയിൽ മായ്ക്കാത്ത വിധം 
അവളെ, അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പച്ച കുത്തുന്നു.

കരാറിൽ ഇല്ലാത്ത ഒന്നെന്നു
ചൊല്ലി അവൻ പിണങ്ങുന്നു

എഴുത്താണെളുപ്പം എന്നറിഞ്ഞവൻ സുല്ലിടുന്നു,
പ്രണയക്കളി നിർത്തി ജീവിതത്തിലേക്ക് 
മടങ്ങാൻ നോക്കാതെ, അവൾ കളി കാര്യമാക്കുന്നു
ഈ കളിക്ക് സുല്ലില്ലെന്നു വാശിപിടിക്കുന്നു.

ഗതി കെട്ട അവൻ, നാല് വരെ എണ്ണാൻ പറയുന്നു 
രസമുള്ള കളിയെന്നു ചൊല്ലി, ചുണ്ട് നുകർന്നവൾ
കണ്ണ് പൂട്ടുന്നു...

നാലെണ്ണി കണ്ണ് തുറന്നവൾ അവനെ പരതുന്നു. 
നാളെണ്ണി, നിറം മങ്ങിയ വാക്കുകൾ കൂട്ടി ഇന്നും 
എഴുത്തിൽ പരതിക്കൊണ്ടെ ഇരിക്കുന്നു...

അവളെ പേടിച്ചവൻ  ഏതോ കോട്ടയിൽ തളച്ചിട്ട് 
കവിതകളെ  നാംബിടും മുന്നേ കശക്കിയെറിയുന്നു...
തന്നോട് തന്നെ കണ്ണ് പൊത്തിക്കളിക്കുന്നു.


Monday, February 08, 2016

നിള


'സരോവിവ' യിലേക്കുള്ള  ഒതുക്കുകല്ലുകൾ  കയറുമ്പോൾ,  ഉമേഷിന്റെ കാലുകൾ  ഹൃദയത്തോടൊപ്പം വിറകൊണ്ടു. 

എല്ലാ മഴക്കാലത്തെയും പോലെ, പതിവ് തെറ്റാതെ മുറ്റം നിറയെ പെയ്ത 'ബോട്ടിൽ ബ്രഷി'ന്റെ ഇലകൾ...!
നൂലുമുറിയാതെ  പെയ്യുന്ന മഴയിൽ, മണ്ണിനെ പുണർന്നു  കിടക്കുന്ന ഇലകളെ അലട്ടകൊണ്ട് പടിയിറക്കുമ്പോൾ, അടിയിൽ പുളയുന്ന മണ്ണിരയെയും,  പാത്തും പതുങ്ങിയും ചോരയൂറ്റുന്ന 'പിറ്ക്ക്'കളെയും, തോട്ടപ്പുഴുക്കളെയും കുറിച്ച് എത്ര അതിഭാവുകത്വം  കലർത്തിയാണ് മണിക്കുട്ടി പറഞ്ഞിരുന്നത്.  

പെട്ടെന്ന്,  ഇടതു നെഞ്ചിൽ പതിച്ച ഒരു  മഴത്തുള്ളി ഉമേഷിനെ ഉണർത്തി.  കുടഞ്ഞു കളയാൻ  നീണ്ട വിരലിനെ, കീശയിൽ  പൊങ്ങി നിന്ന കത്ത് തടഞ്ഞു. ("പന്ത്രണ്ട് കൊല്ലം ഇപ്പുറം ടീച്ചറമ്മയിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു കത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെയില്ലല്ലോ " ); അറച്ചറച്ച് ആ വിരൽ    കോളിംഗ് ബെല്ലിലേക്ക് നീങ്ങി.

മുകളിലെ കിടപ്പ് മുറിയോളം പൊങ്ങിയ മാവിൽ ഒട്ടി അലമുറയിടുന്ന ചീവീടും, " തറാം പിള്ളേരെ  ..തറാം പിള്ളേരെ" എന്ന് വെള്ള കീറുന്നതിനു മുന്നേ കച്ചേരി നടത്തുന്ന ആമ്പൽ കുളത്തിലെ തവളകളും, ആവിപാറുന്ന ഒരു  വെല്ലക്കാപ്പിയുടെ  മധുരം ഓർമ്മയിൽ പകരാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും, വാതിൽ  തുറക്കപ്പെട്ടു.

"കയറി ഇരിക്കൂ .. കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കുകയാണ്, ഇപ്പൊ വരും". 
ഒരുപാട് തവണ തനിക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും വച്ച് വിളമ്പിയ, തന്റെ അടിവസ്ത്രം പോലും അലക്കിത്തന്നിരുന്ന, അമ്മയേക്കാൾ കരുതൽ  തന്നിരുന്ന, ' ആ സ്ത്രീ അടുക്കളയിലേക്കു പിൻവാങ്ങി. മുന്നിലെ ഷോ കേസിൽ  ഇരുന്ന്  മണിക്കുട്ടിയുടെ റാങ്കിന്റെ  പ്രശംസാപത്രം  'കൊല്ലാം  തോല്പ്പിക്കാൻ ആവില്ല' എന്ന്, അവനെ നോക്കി  ഊറിച്ചിരിച്ചു. 

കാലിപ്പാട്ടയിലെ എലിയെ പോലെ ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന, ഒരിക്കലും ചിരിമായാത്ത നീലിമ എല്ലാവരുടെയും മണിക്കുട്ടി ആയിരുന്നു. എവിടെയും 'റിബൽ' ആയി നടന്നിരുന്ന, ബന്ധങ്ങളിലും, പ്രണയങ്ങളിലും പരാജയം മാത്രമായിരുന്ന ഒരു കാലത്താണ്, ചേച്ചിയുടെ പ്രിയശിഷ്യ തന്റെ ജീവിത്തതിലും ഒരു മണി കിലുക്കമായത്. അവളിലൂടെ ആയിരുന്നല്ലോ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓരോ ബന്ധങ്ങളിലെക്കും താൻ നടന്നു കയറിയതും. പലപ്പോഴും അവളറിയാതെ ചില ബന്ധങ്ങളിൽ വീണുമുറുകിയതും.

നിള  എന്ന പേരുള്ള ഒരു ഉണ്ണിക്കനി ആയിരുന്നു അവളുടെ കനവിലും നിനവിലും. പക്ഷെ   അവളുടെ അടുത്തെത്തുമ്പോഴൊക്കെയും, 'ആർട്ട്‌സിലെ ആദ്യ പ്രണയവും, പിന്നീട് കൂടെ ചേർന്ന വിപ്ലവം നിറഞ്ഞ പെൺ സൌഹൃദങ്ങളും, ഉണരാൻ മടിക്കുന്ന  പൌരുഷവും (ഇതിൽ ഏതെന്നു ഇപ്പോഴും അറിയില്ല) എന്നും തന്നെ  കിടത്തി ഉറക്കിക്കളഞ്ഞു.   

മച്ചി എന്ന് തന്റെ  അമ്മ ആക്ഷേപിച്ചപ്പോൾ  അവൾ ഒരക്ഷരം പറയാതെ കവിതകളെഴുതി. അവളെന്ന മണ്ണിനേക്കാൾ തനിക്കേറെ പ്രിയമുള്ള നിലങ്ങളിൽ മേഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ, തന്റെ കുറവുകൾ മറയ്ക്കാൻ അവളെ സംശയത്തിന്റെ മറയിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ, കണ്ണ് നിറച്ചവൾ  'ഇനിയും പഠിക്കാൻ പോണം' എന്ന് മാത്രം ആവശ്യപ്പെട്ടു.  

പക്ഷെ, 'എല്ലാവരുടെയും വേദനയ്ക്കും, കണ്ണീരിനും ഒരേ നിറമെന്ന്  നിങ്ങൾ ഇനി അറിയും, ഒപ്പം നിങ്ങളുടെ അമ്മയും' എന്ന കുറിപ്പും, വീട്ടുകാരിലും നാട്ടുകാരിലും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നവും ബാക്കിയാക്കി, പഠനം കഴിഞ്ഞ്, അവൾ തന്നിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു.

കാലം ഒഴിച്ചിട്ട തന്റെ സൌഹൃദ, പ്രണയ ബന്ധങ്ങളുടെ ഒഴിഞ്ഞ ബഞ്ചുകൾക്കൊക്കെ ഇന്ന് വയലറ്റ് ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു ... ഓഫീസിനോടു ചേർന്ന ഒരൊറ്റ മുറിയിൽ ഞാൻ ജീവിതം ആഘോഷിക്കുന്നു എന്ന് തന്റെ ഈഗോയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ അപ്പോഴും താൻ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വല്യ പ്രഹസനം എന്ന് കടന്നു പോകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും തന്നെ പരിഹസിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

  "മോൾ ഉറങ്ങുന്നെയില്ല. അമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു അറിയിക്കേണ്ട എന്ന്. കേട്ടില്ല. " 

ചിന്തകളിൽ നിന്നു തിരിച്ചു കയറിയിട്ടും, അവളെ നോക്കാനുള്ള വിഷമത്തിൽ ഉമേഷ്‌  കാപ്പിയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി ചോദിച്ചു,  " മോളുടെ പേര്"?

"നിള,... പിന്നെ മൂപ്പർക്ക് ഇത്തിരി എഴുത്തിന്റെയും വായനയുടെയും അസുഖമുണ്ട്; മധവിക്കുട്ട്യെ വല്യ ഇഷ്ടാ. അതോണ്ട്  ആമിന്ന്  വീട്ടില് വിളിക്കും".

"ഉമേ അങ്ങനെ മച്ചിയിലും നിള ഉറവായി" ടീച്ചറമ്മയുടെ ഉയർന്ന 'ആത്മഗതം' കേട്ട്, ഇറങ്ങാൻ വഴികിട്ടാതെ കാപ്പി ഉമേഷിന്റെ തൊണ്ടയിൽ കിടന്നു തിളച്ചു.

ടീച്ചറമ്മയുടെ  തറഞ്ഞ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വാതിപ്പാളിയുടെ വിടവിലൂടെ അവൻ പുറത്തു ചാടവെ,  കുഞ്ഞുനിളയുടെ കരച്ചിൽ, പൊട്ടിച്ചിരിയായി അവന്റെ ചെവിയിൽ  മുഴങ്ങി...
അവനിലെ ഷൺഡത്വം മരുഭൂവിലൊരു നിളക്കായി  ദാഹിച്ചു.