കഥകൾ

Friday, December 19, 2014

പതംപറച്ചിലുകൾ...





ഒന്നുമില്ലായ്മയുടെ അടുക്കളയിൽ
മുഴങ്ങാറുണ്ട് ചില പതം പറച്ചിലുകൾ ..

നനയാകൊള്ളി ഒന്നുണ്ടെങ്കിൽ
പ്രണയംപോലെ ആളിഎരിയാമായിരുന്നു എന്ന് ;
മൂലയിലൊതുക്കിയ മണ്ണടുപ്പ് ..

കാൽഭാഗം എങ്കിലും നിറച്ചിരുന്നെങ്കിൽ
അല്പംകൂടി സ്നേഹം പകരാമായിരുന്നു എന്ന് ;
അടുപ്പിന്നരുകിൽ ഉരുകി ഞളുങ്ങിയ എണ്ണക്കുപ്പി ..

നാല് മണിയെങ്കിലും ബാക്കിയായെങ്കിൽ
പൊട്ടിത്തെറിച്ചു പഴയ നിന്നെ
ഒന്ന് പൊടിതട്ടാമായിരുന്നു എന്ന് ;
കല്ലും, കോലും അടിഞ്ഞ കടുക് പാത്രം ...

ഇളംതണുപ്പാർന്ന  മധുരം
മറന്നു നാവൊട്ടിയെങ്കിലും,
മൂർചയൊട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന്
ഇരിപ്പിടമായി ഒതുങ്ങിയ ചിരവ ...

ഒരുപിടിയെങ്കിലും പകരാതെ
ഓർമ്മയുടെ എച്ചിലിൽ നിന്ന്
വേവിച്ചു പൊലിപ്പിക്കാൻ
അക്ഷയ പാത്രമല്ലെന്ന് ;
തിളച്ചു മറിഞ്ഞ ഒരു കാലത്തിന്റെ
കഞ്ഞിവെള്ളപ്പാട് ബാക്കിയായ ചോറ്റുകലം..

തലച്ചോർ കഴുത്തിൽ കുരുക്കിട്ടവനും
ഹൃദയം നീരൂറ്റുന്ന മക്കള്ക്കും പകുത്ത്
ഉള്ളം പൊള്ളയായ  അവരെന്തു പറയാനെന്നു;
സ്വന്തം വാലറുത്തു തിന്ന്
വെണ്ണീർക്കൂടയിൽ  നിന്ന് പല്ലിളിക്കുന്ന പല്ലി.

ഉള്ളിൽ  നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചീറ്റുന്ന നാഗങ്ങളെ 
പിടിച്ചു കെട്ടാനാകാതെ 
സ്വയം കൊത്തി ,നാക്ക് വിഴുങ്ങി 
ഉറിയിൽ തൂങ്ങാൻ പഴുത് നോക്കിയൊരു പെണ്‍മൗനം.
....
അതെ 
ഇവിടെയെല്ലാം വെറും 
 പതം പറച്ചിലുകൾ മാത്രമാണ് 
എല്ലാം നാട്ടുനടപ്പിൻ പടി  
വളരെ കൃത്യമാണ്. 


Monday, November 17, 2014

കടംകഥ



"നീ ഏറ്റവും ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്നെയല്ലെ?
  ...  എന്തിലും ഏതിലും മേലെയായി ..?? "

  ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോൾ, കഴുത്തിൽ പൂണ്ടു കിടക്കുന്ന
 അവന്റെ തല ഉയർത്തി അവൾ ചോദിച്ചു.

 "നീയെനിക്കേറെ  പ്രിയപ്പെട്ടവൾ....  
താലിയിൽ കോർത്ത  ഇരയെക്കാൾ പ്രിയമോ   
പരലിനെയെന്നാൽ ... ഹും ... റ്റു ബി ഫ്രാങ്ക്...
ചൂണ്ടയിൽ കൊരുക്കുന്ന പരലിനെയാകാൻ  വഴി...".

അവനെ പൂർത്തിയാക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ, 
തന്റെ പരാജയം ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയിൽ ഒളിപ്പിച്ച്
'വിറ' പുറത്തറിയിക്കാതിരിക്കാൻ,  
അവൾ  തന്റെ  ചുണ്ടുകൾ വികാരത്താൽ പിളർന്ന  
അവന്റെ വായ്ക്കുള്ളിൽ   തിരുകി .

ഉള്ളിലെ അലർച്ച, സീല്ക്കാരങ്ങളായി 
അവൾ പുറത്തേക്ക്ഒഴുക്കവേ,
അവൻ വികാരമൂർചയിൽ അവളിൽ വീണുകിതച്ചു.




Thursday, October 23, 2014

നേർവായന



മഞ്ഞു മറയ്ക്കുള്ളിൽവ്യാസനെ രചിച്ച്-
 വിധവകളിൽ വ്യാസനെ രചിപ്പിച്ച്
 സത്യവതി !

ഗംഗയുടെ അടിത്തട്ടിൽ
 മടിത്തട്ട്  രുചിപ്പിച്ച്
 കാമകാന്തം കുടിലനാഗിണി .
 
അധികാരത്തണലിൽ ഷണ്ഡഭാര്യക്ക് പുത്രവരം...!
സവർണ്ണരാൽകടന്നു പിടിക്കപ്പെട്ടർ,വശ്യവേശ്യകൾ...!!

 മെയ്ക്കരുത്തൊത്ത ഒരുവന് 
മെയ്പകുത്തവൾ
 മെരുങ്ങാരാക്ഷസി .

പകുത്തുഭോഗിക്കാൻ പറഞ്ഞവൾ,  
സ്വയം പകുത്തവൾ
 ലക്ഷണമൊത്ത ആര്യപുത്രിമാർ.

 സർപ്പങ്ങളെ പോലും പ്രസവിപ്പിക്കുന്ന ആര്യസ്രവങ്ങൾ...!
  നിര്വീര്യ ദ്രാവിഡ പടക്കുതിരകൾ, വയറ്റിൽ കണ്ണികൾ...!!

 അന്നും  ഇന്നും
വളഞ്ഞു തന്നെ വായിക്കണം -

 കുലപതി സംസ്കാരത്തിന്റെ പെണ്വരകളെ !
 ആര്യപുരുഷന്റെ 'വിഷയ വൈവിധ്യ'ത്തിന്
പാമ്പായും പെണ്ണായും ഇഴയുന്ന ദ്രാവിഡ  ജന്മങ്ങളെ !!
 ചൂതിനും അരക്കില്ലത്തിനും മേലെ മുഴയ്ക്കുന്ന
വർണ്ണ,വർഗ്ഗ, ലിംഗാസമത്വങ്ങളെ !!!


Wednesday, September 24, 2014

ചുവരെഴുത്തുകൾ



എന്റെ ശവപ്പെട്ടി പണിയുന്നവനേ...
  കാണുന്ന മഹാഗണിയിൽ,
 ഉള്ളിൽ നനുത്ത വെളുത്ത സാറ്റിനിൽ,
 പതുപതെ ഒരെണ്ണം പണിയുക.
...  വിശാലമായ കട്ടിലിൽ നനുത്ത വിരികളിൽ-
 ഉറങ്ങാത്തവളുടെ അത്യാഗ്രഹം !

 പുറമേ സുവർണ്ണ ലോഹത്തിൽ
 അലങ്കാര കിന്നരികൾ പതിക്കുക 
... ജീവിക്കേ കിടക്കാൻ ചായം തേച്ച-
 കുടിൽ ഇല്ലത്തവളുടെ അതിമോഹം !!


ഒരൊച്ചയും കടക്കാത്തവിധം ആണിയടിച്ചേക്കുക..
... ജീവിച്ചിരിക്കെ ഓരോ ദിവസവും മരിച്ചവളുടെ
ജീവിക്കാനുള്ള അത്യാവേശം !!!

............................

മരമെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ
പടർന്നാഴ്ന്ന വേരുകളെക്കുറിച്ചും,
പന്തലിച്ച ശാഖകളെക്കുറിച്ചും
 ഞാൻ ഉത്ക്കണ്ഠപ്പെട്ടെനെ....


അതിനാൽ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ, ഞാൻ
നിനക്ക് ചുറ്റുമുള്ളതിനെയെല്ലാം മായ്ച്ചു കളയുന്നു ...
ചിത്രം വരച്ചു മായ്ക്കുന്ന
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ലാഘവത്തോടെ !!!"

...............................



എനിക്ക് വെറുപ്പാണ് ..
 ഉയർന്നതും,ചൂഴ്ന്നതും കണ്ടുണരുന്ന 
പ്രണയമറ്റ പൌരുഷത്തെ,

ഏതൊരാണ്കടാക്ഷത്തിലും തുളുമ്പിമറിയുന്ന  
നേർത്ത സ്ത്രീത്വത്തെ,

നാഗമായി മുറുകുന്ന താലിതൂക്കി,  
ശലഭത്തെനോക്കി ചിറികോട്ടുന്ന 
പാതിവ്രത്യത്തെ,

കൂമൻകണ്ണുകളെ ഭയന്ന് പേറുന്ന,  
കരളും കനവും അറുത്ത തന്മയ്യീഭാവമറ്റ  
ഭർതൃത്വത്തെ,

എനിക്ക് വെറുപ്പാണ് ..
വെറും കയ്യടിക്കായി പകർന്നാടെണ്ടി വരുന്ന
  തീണ്ടാരിവേഷങ്ങളെ !!!

.....................................



അര നിമിഷം പകുക്കാനില്ലാത്ത
സ്നേഹത്തിന്റെ കടലാഴം അളന്നാണ്
 തലച്ചോർ വളർന്നു ഹൃദയം ചുരുങ്ങിയത് !!!

Monday, September 01, 2014

അനാമിക




കടലിനെ ഇളക്കിമറിച്ച് കയറി വന്ന കാറ്റ്  ആമിയുടെ സാരി പറിച്ചെറിയാൻ ഒരു ശ്രമംനടത്തി, സേഫ്റ്റി  പിന്നിന്റെ ഉറപ്പിനെ പ്രാകി ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു നിന്നു. പെയ്യാൻവിറപൂണ്ടതെല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി കരിമേഘം  മറയുന്ന സൂര്യനെ തെല്ലിട മറച്ചു  മാറിനിന്നു.

"ഇന്നും പെയ്യില്ലെന്നാ തോന്നുന്നേ" ... "ശ്രീയ്ക്കറിയുമോ കൗമാരപ്രണയവും മുപ്പത്കടന്നവരുടെ പ്രണയവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം?  അത് ഇതുപോലെയാണ് കാറ്റുംമഴയും പോലെ "...

"കാറ്റ് കൗമാരക്കാരെ പോലെ സീമകളില്ലാതെ വീശുന്നു...ചിലപ്പോഴൊക്കെ പതിയെസ്നേഹിച്ച്, മറ്റു ചിലപ്പോള തീവ്രമായി പ്രണയിച്ച്, ഒന്നിനെയും ഗൗനിക്കാതെ തങ്ങളുടെമൂർച്ചകളിലൂടെ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. നാളെയെ കുറിച്ച് വ്യക്തമായ സ്വപ്നം കാണുന്നു..."


"എന്നാൽ മഴയാകട്ടെ ഉള്ളിലൊരു നൂറുചോദ്യവുമായി, പെയ്യാനാഞ്ഞുംപെയ്യാതെ, നാംബെടുത്ത വിത്തുകളെയും 
വേരുറയ്ക്കാമുളം കാടിനേയും ഓർത്ത്വിതുമ്പുന്നു. നാളെയെ സ്വപ്നം കാണാൻ പോലും ഭയക്കുന്നു. ഉറപൊട്ടുന്ന ഓരോ മഴനാമ്പും തന്റെ മാത്രം തെറ്റെന്നു സ്വയം പഠിപ്പിക്കുന്നു.  
പരിപൂർണ്ണയാണ്, ഇതിലേറെ ഒന്നുംകൊതിക്കുന്നില്ലെന്നു നടിക്കുന്നു....

 എന്നിട്ട് കൊതികൾ പെരുകിപ്പെരുകി
സ്വയം കാർന്നു തിന്നുന്നൊരുകുഞ്ഞർബുദക്കാറ്റിന്റെയോ, നെഞ്ചിലടക്കിയ മോഹക്കൊള്ളിയാന്റെയോ ഉയർച്ചയിൽ സ്വയം പെയ്തൊഴിയുന്നു"


മൌനം ....!!!

അസംതൃപ്തമായ ഉത്തരങ്ങളിൽ അവസാനിക്കുന്ന എന്നത്തെയും ചോദ്യോത്തരപംക്തിപോലെ അവൻ അമര്ത്തി മൂളി.  

താനും ആമിയുമാകുന്ന ഘനീഭവിച്ചമൌനത്തിനു പരിസമാപ്തി കുറിച്ച് കൊണ്ട് ശ്രീ  എഴുന്നേറ്റു. സ്വപ്നം നിറഞ്ഞ കടലിലെക്കോ യാഥാർത്യത്തിന്റെ കരയിലേക്കോ എന്ന് നിശ്ചയമില്ലാതെ...